თითო ლექსით თქმული სათქმელი: კოტე და მარო მაყაშვილები

„დრონი.ჯი“ გთავაზობთ 19 წლის მარო მაყაშვილისა და მამამისის, კოტე მაყაშვილის თითო ლექსს: მარო მაყაშვილმა იგი იუნკრებთან ერთად მოხალისედ წასვლამდე სულ ცოტა ხნით ადრე დაწერა, კოტე მაყაშვილმა კი მას შემდეგ, რაც ქალიშვილი წითელი არმიის ნაწილებთან საბრძოლველად ოჯახის წევრთა სურვილის საპირისპიროდ, მაინც წავიდა. აღსანიშნავია, რომ მარო მაყაშვილის ლექსში წინათგრძნობა გამოსჭვივის...

მარო მაყაშვილი:

„ჩემი ძმები და ამხანაგები,

ვინც შეიწირა ომმა წყეულმა,

ასე მგონია რაღაც განგებით

თეთრ წეროებად გადაქცეულან…

წეროთა გუნდი ყივის და ყივის

ისინი მართლაც ჩემი ძმებია.

სადღაც გამქრალა მიჯრილი მწკრივი

და, ალბათ, ჩემი შესავსებია…“

კოტე მაყაშვილი:

მაროს

დავიღალე, აღარ მალხენს მნათობთ ლბილი ციალი,

ჩემს ოცნებას აღარ ძალუძს ცად ნავარდი, სრიალი,

ჯადოსნური წრე მევლება, შიგ მიხდება ტრიალი,

ახ, უშენოდ, ჩემო მარო, დავრჩი ობოლ-ტიალი.

არც სიცოცხლის, არც სიკვდილის აღარა მაქვს ხალისი,

თებერვალმა დამიზამთრა სამუდამოდ მაისი!

გულზე სევდა შემომაწვა თავის მძიმე ლოდებით;

საქართველო გაიჟღინთა მაყაშვილთა გოდებით!

დავიღალე... დავიჩაგრე... და შენი ვარ მხმობელი,

ჩემო გმირო და წმინდანო, გამამხნევე მშობელი,

სამშობლო თუ შენ რომელი, ახ, ვიტირო რომელი?..

დავდნი ცრემლად ორივესთვის, სხვათა ცრემლის მშრობელი!

მაგრამ არა! წუთიერი სისუსტეა! შემინდე!

მაროს მამა - ლაჩარივით როგორ უნდა შევშინდე?

როს იღვიძებ, შვილო ჩემში, მფეთქავ ალად ვიგზნები!

შენ ღირსი ხარ ჩემი და მეც შენი ღირსი ვიქნები!

შემომხედე, მუხასავით ვდგევარ მაგრად, წყნარადა,

სადარაჯოს არა ვსტოვებ, ავდარს ვაგდებ არადა,

და თუ ბედმა წამაქცია მეხით ცეცხლის მკვესავით,

წავიქცევი უდრეკელი, რაინდულად, შენსავით!

1921წ. თებერვალი

კომენტარი